State Destruction as war aim

 

Reflections on the targeted assassination of academics
on the occasion of the seventh anniversary of the war on Iraq

Prof. Lieven De Cauter, President of the BRussells Tribunal (18 March 2010)

 

[Staatsvernietiging als oorlogsdoel ] - [La destrucción del Estado como objetivo de guerra] - [Irak: la destruction de l'Etat comme objectif de guerre]

 

While the anniversary of the war waged on Iraq is approaching, I think of what I wrote seven years ago: that this illegal invasion had nothing to do with the war on terror but was planned well in advance and was not about democracy but about the destruction of Iraq. I was openly taunted for it. At best, I was considered endearing or pathetic in my anger, but not on the level when it came to world politics.

In preparation for an evening on the occasion of this seventh anniversary on March 20, I am reading a book: Cultural Cleansing in Iraq. Why museums were looted, burned libraries and academics murdered. The basic thesis is, believe it or not, that the purpose of the war was from the onset the destruction of the Iraqi state. But there is more: cultural cleansing, tolerating the looting of museums, the burning of libraries and the murder of academics was part of the war strategy, the authors argue. State ending will certainly become established as a concept, alongside genocide and its derivatives, such as urbicide (destruction of cities), sociocide (destruction of the social fabric) mnemocide (destruction of the collective memory). We do hope so, because unfortunately these concepts and their intertwinement do not only apply to Iraq.

There was a lot of press coverage about the looting of the museums, albeit the press reports didn’t put responsibility with the occupying powers, as the international laws of war stipulate; and without identifying it as a strategy of "mnenocide”. In contrast, all these years a deafening silence has reigned on the hundreds of academics who have been victims of targeted assassinations in Iraq. Strange. In the first three months of the occupation 250 academics were killed. The BRussells Tribunal has now a list of 437 casualties, a list that serves as a worldwide reference. Because the professors who documented these killings and disappearances have been killed or forced to flee the country, it is increasingly harder to keep this list up to date. According to the Christian Science Monitor, by June 2006 already 2500 academics were killed, kidnapped or driven out of the country. Nobody knows how many have been murdered until today. We do know that thousands have been threatened - often by envelopes containing bullets - and fled. Alongside the academics also media professionals, doctors, engineers and spiritual leaders have been targets of intimidation, kidnapping and murder. It is important to know that, in the case of academics, it’s not about sectarian murders, because statistics show that there is no pattern in the murders. Professors in leading positions have especially been targeted, and not just Baathists.

These murders have never being investigated, the culprits never found let alone prosecuted. How come? Perhaps because both the occupiers and the new rulers in Iraq thought it was not important. Or maybe because death squads are part of their strategy, like formerly in El Salvador. That is what the book claims: the murder of academics was and is part of the "Salvador Option".

Conclusion of the authors? The goal was to liquidate the intellectual class, which would naturally be the basis for a new democratic state. It is that sinister. So sinister that it is difficult to believe. And yet it is true: the elimination of academics and other professionals from the middle class served the first and highest war aim: the destruction of the Iraqi state. "State-ending" instead of "nation building". According to the editors of the book this war objective was a decision taken when three parties aligned: the neoconservatives who wanted permanent bases in a geographical strategy of military domination; Israel that did not want a powerful state in its backyard; and the oil industry that wanted to lay its hand on one of the largest oil reserves in the world. This I have also written seven years ago. Now it’s there, in black and white, with many footnotes, well documented in a book published by an internationally renowned publishing house (Pluto Press). Perhaps the world will now finally start to realise the truth.

Worldwide protests from the academic community would be nice. But one minute of silence for their murdered colleagues will not suffice. Because, and that makes it so overwhelming, all this is just the tip of the iceberg: the children who are born severely deformed by the use of white phosphorus and depleted uranium, the lack of potable water, electricity and healthcare, the destruction of the educational system which results in a lost generation, the 1.2 million deaths and 5 million refugees - all these things combined make the war in Iraq the biggest war crime and the largest man-made humanitarian catastrophe in decades. And it continues. There is little or no hope of improvement, especially not after the recent elections. Add to this the countless bombings and the sectarian disintegration of the country and you have a picture of hell. And we, we all look more and more the other way. Because we are sick and tired of Iraq after seven years? It leaves a bitter taste in my mouth to see that I have been proven right with my thesis about the destruction of Iraq, that so many thought was absurd. Even Bush has been proven right with his famous show on the deck of the USS Lincoln that first May of 2003: "Mission accomplished". Indeed, Iraq is destroyed.

 

Happy birthday, Mr. President! Yes, tu quoque Obama.

Lieven De Cauter,
philosopher, president of the BRussells Tribunal 

Staatsvernietiging als oorlogsdoel

Beschouwingen over de gerichte moorden op academici

Bij de zevende verjaardag van de oorlog in Irak

 

Terwijl de verjaardag van de oorlog in Irak nadert, moet ik denken aan wat ik zeven jaar geleden schreef. Dat deze illegale invasie niets te maken had met de oorlog tegen de terreur maar lang op voorhand was gepland en niet uit was op democratie maar op de vernietiging van Irak.* Dat werd toen hier en daar openlijk weggehoond. Men vond mij wel sympathiek of aandoenlijk in mijn woede maar niet on the level als het om wereldpolitiek ging.

 

Ter voorbereiding van een avond naar aanleiding van die zevende verjaardag op 20 maart, lees ik een boek: Cultural Cleansing in Iraq. Why museums were looted, libraries burned and academics murdered.  De basisstelling luidt, geloof het of niet, dat het doel van de oorlog van het begin af aan de vernietiging was van de Irakese staat. Maar er is meer: het laten plunderen van musea, het platbranden van bibliotheken en het vermoorden van academici paste volgens de auteurs in deze oorlogsstrategie. State ending, staatsannihilering, zal ongetwijfeld een begrip worden dat ingeburgerd zal raken, naast genocide en zijn afgeleiden zoals urbicide (stadsvernietiging), sociocide (vernietiging van het sociale weefsel) mnemocide (vernietiging van het collectieve geheugen). Men mag het hopen. Want deze begrippen zijn, helaas, niet alleen bruikbaar in Irak.

 

Over de plundering van de musea werd uitgebreid bericht, zij het zonder de verantwoordelijkheid, zoals het internationaal oorlogsrecht bepaalt, bij de bezetter te leggen. En zonder het te zien als een strategie van ‘mnenocide’. Over de honderden academici die het slachtoffer zijn geworden van gerichte moorden (de zogenaamde targeted assassinations) is het al die jaren stil gebleven. Nochtans. In de eerste drie maanden van de bezetting waren er al 250 academici omgebracht. Het BRussells Tribunal heeft intussen een lijst van 437 slachtoffers, een lijst die wereldwijd als referentie fungeert. Omdat intussen ook de professoren die deze moorden en verdwijningen documenteerden zijn vermoord of gevlucht, is het steeds moeilijker geworden om deze lijst up to date te houden. Maar tegen juni 2006 waren er volgens de Christian Science Monitor al 2500 academici vermoord, ontvoerd of het land uitgejaagd. Niemand weet hoeveel er tot op vandaag de dag zijn vermoord. Wel weten we dat duizenden zijn bedreigd (vaak via brieven met kogels) en gevlucht. Naast de academici zijn ook media-professionelen (345, volgens de lijsten van het BRussells Tribunal), dokters, ingenieurs, geestelijke leiders…. doelwit geweest van intimidaties, ontvoeringen en gerichte moorden. Belangrijk is dat het, in het geval van academici, niet gaat om sektarische moorden, want statistieken wijzen uit dat er geen lijn zit in de moorden. Wel zijn vooral professoren in leidende functies geviseerd, en niet alleen Baathisten.

 

Deze moorden zijn nooit onderzocht, de schuldigen nooit gevonden, laat staan vervolgd. Hoe zou dat komen? Misschien omdat zowel de bezetter als de nieuwe machtshebbers het niet belangrijk vonden. Of misschien omdat de inzet van doodseskaders, zoals weleer in El Salvador, deel is van de strategie. Dat is wat het boek betoogt: het vermoorden van academici was en is deel van de “Salvador Option”.

 

Conclusie van de auteurs? Het doel was de intellectuele klasse, die toch de basis zou moeten vormen voor de nieuwe democratische staat, te liquideren. Zo sinister is het. Zo sinister dat men het moeilijk kan geloven. En toch is het waar: het uitschakelen van academici en andere beroepsgroepen uit de middenklasse stond in functie van het eerste en hoogste oorlogsdoel: de destructie van de Irakese staat. “State-ending” in plaats van “Nation building”. Volgens de inleiders van het boek was dit oorlogsdoel een beslissing waarbij drie partijen elkaar gevonden hebben: de neoconservatieven die permanente basissen wilden in een geostrategie van militaire dominantie, de Israëlische staat die af wou van een machtige staat in zijn achtertuin en de olie-industrie die de hand wou leggen op een van de belangrijkste olievoorraden ter wereld. Ook dat heb ik zeven jaar geleden geschreven. Nu staat het zwart op wit, met veel voetnoten, goed gedocumenteerd in een boek dat uitgegeven is door een uitgeverij met wereldfaam (Pluto Press). Misschien zal de wereld het nu gaan beseffen.

 

Wereldwijd protest vanuit academische hoek zou mooi zijn. Maar een minuut stilte voor de vermoorde collega’s zal niet volstaan. Want, en dat maakt het pas verpletterend, dit is allemaal nog maar het topje van de ijsberg: de kinderen die zwaar misvormd geboren worden door het gebruik van verarmd uranium en witte fosfor, het gebrek aan drinkbaar water, elektriciteit en medische verzorging, de vernietiging van het schoolsysteem dat een verloren generatie oplevert, de 1.2 miljoen doden en de 5 miljoen vluchtelingen – dat alles samen maakt de oorlog in Irak tot de grootste oorlogsmisdaad en de grootste door mensen gemaakte humanitaire catastrofe van de laatste decennia. En: ze duurt voort. Er is weinig of geen hoop op verbetering, zeker niet na de recente verkiezingen. Voeg daar nog de ontelbare bomexplosies bij en de sektarische desintegratie van het land en je hebt een beeld van de hel. En wij, wij kijken allemaal meer en meer de andere kant op. Omdat we Irak na zeven jaar spuugzat zijn. Ik van mijn kant heb, het is bitter om het te moeten vaststellen, na zeven jaar gelijk gekregen met mijn toen absurd bevonden these over de vernietiging van Irak. Ook Bush heeft gelijk gekregen met zijn fameuze show op het dek van de USS Lincoln die eerste mei van 2003: “mission accomplished”. Inderdaad: Irak is vernietigd. 

Gelukkige verjaardag, meneer de president!  Ja, tu quoque Obama.

 

Lieven De Cauter,

filosoof, voorzitter van het BRussells Tribunal

 

Het boek wordt zaterdag 20 maart voorgesteld in Les Halles de Schaerbeek

www.halles.be / zie ook www.brusselstribunal.org  (ook voor de lijst van vermoorde academici en de lijst van vermoorde media-professionelen)

En el séptimo aniversario de la guerra contra Iraq
La destrucción del Estado como objetivo de guerra

 
Lieven De Cauter, 18/03/2010
Tribunal BRussell

Traducción para Rebelión de Loles Oliván 
Al aproximarse el aniversario de la guerra en Iraq, pienso en lo que escribí hace siete años: que esa invasión ilegal no tuvo nada que ver con la guerra contra el terrorismo sino que fue planeada con mucha antelación y no estaba relacionada con llevar la democracia a Iraq sino la destrucción. Fui abiertamente insultado por decirlo. En el mejor de los casos se me consideró encantador o patético por mi rabia aunque no a nivel de la política internacional.

Mientras me dispongo a preparar la noche para este séptimo aniversario del 20 de marzo estoy leyendo un libro: Limpieza cultural en Iraq: Por qué fueron saqueados los museos, quemadas las bibliotecas y asesinados los académicos. La tesis básica, se crea o no, es que el propósito de la guerra fue, desde el inicio, la destrucción del Estado iraquí. Pero hay más: argumentan los autores que la limpieza cultural, la tolerancia ante el saqueo de los museos, la quema de las bibliotecas y el asesinato de académicos fue parte de la estrategia de la guerra. Acabar con un Estado quedará sin duda establecido como concepto, junto con el de genocidio y sus derivados, tales como urbicidio (destrucción de las ciudades), sociocidio (destrucción del tejido social) y memoricidio (destrucción de la memoria colectiva). Así lo esperamos porque, por desgracia, estos conceptos y su interdependencia no sólo se aplican a Iraq.

Hubo una gran cobertura mediática sobre el saqueo de los museos aunque los informes de prensa no señalaron la responsabilidad de las potencias ocupantes, según estipula la legislación internacional sobre la guerra, y no se identificó como una estrategia de “memoricidio”. Por el contrario, en todos estos años ha reinado un silencio ensordecedor sobre los centenares de académicos que han sido víctimas de asesinatos. Extraño. En los primeros tres meses de la ocupación fueron asesinados 250 académicos. El Tribunal BRussell maneja en la actualidad un listado de 437 bajas, una lista que sirve de referencia a nivel mundial. Debido a que los profesores que documentaron estos asesinatos y desapariciones han sido asesinados o han abandonado el país, resulta cada vez más difícil mantener la lista actualizada.

Según el Christian Science Monitor, en junio de 2006 habían sido asesinados, secuestrados o expulsados del país 2.500 académicos. Nadie sabe cuántos han sido asesinados hasta hoy. Sabemos que miles de ellos han sido amenazados —a menudo a través de sobres con balas— y han huido. Junto a los académicos también han sido objeto de intimidación, secuestrados o asesinados profesionales de los medios de comunicación, médicos, ingenieros y dirigentes espirituales.

Es importante saber que en el caso de los académicos no se trata de crímenes sectarios, porque las estadísticas demuestran que no hay un patrón en los asesinatos. Sin embargo, han sido objetivos particularmente profesores en puestos directivos y no sólo miembros del partido Baaz.

Estos asesinatos no han sino nunca investigados ni hallados nunca los culpables, por no decir procesados. ¿Por qué? Tal vez porque tanto los ocupantes como los nuevos gobernantes consideran que no es importante. O tal vez porque el uso de escuadrones de la muerte forma parte de la estrategia, como antes ocurrió en El Salvador. Eso es lo que afirma el libro: que el asesinato de profesores universitarios ha sido y es parte de la "Opción El Salvador”.

¿La conclusión de los autores? Que el objetivo era liquidar a la clase intelectual que debía fundar las bases para el nuevo Estado democrático. Así de siniestro. Tanto, que es difícil de creer. Y sin embargo, es cierto: la eliminación de académicos y otros profesionales de clase media sirvió al primero y más alto objetivo de la guerra: la destrucción del Estado iraquí. "Fin del Estado” en lugar de "Construcción nacional". Según los editores del libro, este objetivo de la guerra fue una decisión en la que intervinieron tres partes: los neoconservadores que querían bases permanentes en una estrategia geográfica de dominación militar; el Estado de Israel que no quería un Estado poderoso en su patio trasero; y la industria del petróleo que quería meter baza en una de las reservas de crudo más importantes del mundo. Esto también lo escribí hace siete años.

Ahora ya está ahí: negro sobre blanco con muchas notas a pie, bien documentado, en un libro publicado por una editorial de renombre internacional (Pluto Press), Quizá finalmente el mundo empiece a darse cuenta.

Estaría bien que la comunidad académica protestara a nivel internacional. Pero no será suficiente con un minuto de silencio por sus colegas asesinados. Porque, y esto es lo que lo hace tan abrumador, todo esto sólo es la punta del iceberg: los niños que nacen con graves deformaciones por el uso de fósforo blanco y uranio empobrecido, la falta de agua potable, electricidad y atención sanitaria, la destrucción del sistema educativo que se traduce en una generación perdida, los 1,2 millones de muertes y los cinco millones de refugiados. Todos estos hechos combinados hacen de la guerra de Iraq el mayor crimen de guerra y la mayor catástrofe humanitaria cometida por el hombre en décadas. Y sigue. Hay pocas esperanzas o ninguna de mejora, sobre todo después de las recientes elecciones. Añádase a esto el sinnúmero de explosiones de bombas sectarias y la desintegración del país y tendrán una imagen del infierno.

Y nosotros, todos, miramos cada vez más a otro lado. Porque estamos hartos de Iraq después de siete años. Me deja un amargo sabor de boca comprobar que mi tesis sobre la destrucción de Iraq, que tantos consideraron absurda, era correcta. Incluso Bush tenía razón cuando dio su famoso espectáculo en la cubierta del portaaviones estadounidense Lincoln el primero de mayo de 2003: “Misión cumplida”. Iraq, de hecho, ha sido destruido. ¡Feliz cumpleaños, señor presidente! Sí, Obama, tu quoque.

*Lieven De Cauter, filósofo, es el presidente del Tribunal BRussell

http://www.rebelion.org/noticia.php?id=102593&titular=la-destrucción-del-estado-como-objetivo-de-guerra-

Irak: la destruction de l'Etat comme objectif de guerre

Lieven De cauter, 23/03/2010

 

A l’approche de l’anniversaire du déclenchement de la guerre en Irak, je pense à ce que j’écrivais il y a sept ans. Cette guerre n’avait rien à voir avec la lutte contre le terrorisme mais avait été planifiée longtemps à l’avance non pas en vue d’une démocratisation de l’Irak mais plutôt de sa destruction. J’avais été ouvertement raillé pour avoir défendu ce point de vue et ma colère était considérée au mieux comme naïve ou pathétique aux yeux de l’opinion mais pas à ceux du monde politique.


En vue de la préparation d’une soirée commémorative de ce septième anniversaire du 20 mars, je suis en train de lire :  Nettoyage culturel en Irak. Pourquoi les musées furent pillés, les bibliothèques brûlées et les universitaires assassinés ? (1)   L’hypothèse de base, que vous le croyiez ou pas, était que cette guerre avait dès le départ comme unique objectif la destruction de l’Etat irakien. Mais il y a plus : l’épuration culturelle, le pillage des musées, l’incendie des bibliothèques et l’assassinat des universitaires faisaient partie intégrante de la stratégie de guerre, affirment les auteurs.
L’élimination d’un Etat deviendra certainement un concept au même niveau que le génocide et ses dérivés tels que l’urbicide – destruction de villes-, le sociocide - destruction de sociétés -, le mnémocide - destruction de la mémoire collective -. Nous l’espérons d’autant plus que ces nouveaux concepts et leurs intrications ne s’appliquent pas seulement à l’Irak.

La presse a largement couvert les pillages de musées. Mais les articles sur ce sujet n’ont pas pointé la responsabilité des pouvoirs occupants contrairement à ce que stipulent les règles internationales du droit de la guerre. La presse n’a pas non plus stigmatisé comme telle cette stratégie de mnémocide. Par contre, au fil de toutes ces années, un silence assourdissant a occulté le meurtre programmé de centaines de cadres et universitaires victimes d’assassinats ciblés en Irak. Etrange, d’autant qu’au cours des trois premiers mois de l’occupation, 250 universitaires ont été tués. Le BRussels Tribunal dispose maintenant d’une liste de 437 victimes qui sert de référence mondiale. Parce que les professeurs qui ont documenté ces meurtres et disparitions ont aujourd’hui été assassinés ou contraints à l’exil, il est de plus en plus difficile de tenir cette liste à jour. Selon le Christian Science Monitor, en juin 2006 déjà, 2500 universitaires avaient été tués, enlevés ou expulsés du pays. Nul ne sait combien ont été assassinés à ce jour. On sait que des milliers ont été menacés, souvent par des enveloppes contenant des balles, et qu’ils se sont enfuis. Tout comme les universitaires, les journalistes, les médecins, les ingénieurs et les leaders spirituels ont fait l’objet d’intimidations, d’enlèvements et de meurtres. Il faut savoir que dans ces cas, il ne s’agit pas d’éliminations à caractère partisan car les statistiques ne le démontrent pas. Ce sont des autorités intellectuelles qui ont été ciblées, pas juste des Baasistes.

Il n’y a jamais eu la moindre enquête sur ces meurtres, les coupables n’ont donc jamais été identifiés, et encore moins jugés. Pourquoi ? Sans doute parce que les occupants et les nouveaux dirigeants estiment que cela est sans importance. Ou peut-être parce que les bataillons de la mort font partie de leur stratégie, comme auparavant au Salvador. C’est ce qu’affirme ce livre : l’assassinat des universitaires fait et continue à faire partie de «  l’option Salvador ».

Conclusion des auteurs ?  L’objectif était d’éliminer la classe intellectuelle qui aurait pu devenir le fondement naturel d’un nouvel état démocratique. C’est sinistre. A ce point sinistre qu’il est malaisé d’y croire. Et pourtant c’est vrai : l’élimination des universitaires et autres professionnels de la classe moyenne a servi le premier et plus important objectif de la guerre : la destruction de l’Etat Irakien. « Destruction d’Etat » plutôt que «  reconstruction d’Etat »  Selon les auteurs de l’ouvrage, ce choix d’objectif de guerre s’est fait sur base du consensus de trois parties : les néo-conservateurs qui voulaient des bases permanentes en des lieux géographiquement stratégiques de domination militaire ; Israël qui ne voulait plus d’un état puissant dans son arrière cour ; et l’industrie pétrolière qui voulait mettre la main sur les plus grands gisements au monde. Cela aussi, je l’avais écrit sept ans plus tôt.  

Aujourd’hui, tout est là, noir sur blanc, avec beaucoup de notes de bas de page, bien documenté, dans un livre publié par un éditeur internationalement reconnu ( Pluto Press ). Le monde va peut-être enfin commencer à prendre conscience de la vérité. Des protestations universelles des milieux académiques seraient une bonne chose. Mais une minute de silence pour leurs collègues assassinés ne suffira pas. Parce que, et cela saute aux yeux, il ne s’agit que de la pointe émergée de l’iceberg : les enfants nés avec des malformations imputables à l’usage du phosphore blanc et de l’uranium appauvri, le manque d’eau potable, d’électricité et de soins de santé, la destruction du système d’enseignement qui a produit une génération perdue, un million et demi de morts et cinq millions de réfugiés, toutes ces choses mises ensemble font de la guerre en Irak le plus grand crime de guerre et la plus grande catastrophe humanitaire des dernières décennies. Et cela continue. Il n’y a guère d’espoir d’amélioration, surtout après les dernières élections. Ajoutons à cela les bombardements incessants et l’éclatement religieux du pays nous obtenons une image de l’enfer. Et nous, nous détournons de plus en plus la tête. Parce que nous sommes malades et fatigués de l’Irak après ces sept années ? 

Cela me laisse un goût amer de réaliser combien j’avais raison avec mes thèses à propos de la destruction de l’Irak que beaucoup jugeaient absurdes. Même Bush a eu raison avec son fameux show sur le pont de l’USS Lincoln le premier mai 2003 : «  mission accomplie ». Effectivement, l’Irak est détruit.

Bon anniversaire, Mister President ! Yes, tu quoque Obama.
 

Lieven De Cauter,
Philosophe, président du BRussells Tribunal. 

Note: (1)  Cultural Cleansing in Iraq - Why museums were looted, libraries burned and academics murdered   

Traduit de l’anglais par Oscar Grosjean pour Investig’action. http://www.michelcollon.info/index.php?view=article&catid=6&id=2616&option=com_content&Itemid=11

Source originale: BRussels Tribunal