| Prof. Em. Jaap Kruithof | Stefan Van den Broeck | Hugo Van Rompaey | Mark Vandepitte | Prof. Jean Bricmont | Melissa Hasbrook | Pol De Vos | Kris Cuppens & Dirk Tuypens | |
Zondag 20 februari 2005, 17.00 uur, Beursschouwburg Brussel
Statement van Jaap Kruithof over de komst van president Bush naar Europa
Voor Bush zijn de transatlantische relaties een topprioriteit. Hij komt om de plooien met Europa glad te strijken. Europa mag niet ingaan op de poging van de Verenigde Staten om de na de Irakkwestie verslechterde betrekkingen te verbeteren. Terecht zei Ludo De Brabander van ‘Vrede’ dat we niet mogen opschuiven in de richting van de Verenigde Staten in het belang van de goede relaties.
Het radicale verzet tegen het Amerikaans beleid komt uit vele hoeken: de milieu-organisaties, de mensenrechtenorganisaties, de vredesmilitanten, de ontwikkelingswerkers, de PVDA, de trotskisten, de anarchisten, de linkse socialisten, de andersglobalisten.
Amnesty International verzet zich in de eerste plaats tegen Guantanamo waar tal van vermeende terroristen al meerdere jaren zonder rechten zijn opgesloten. En tegen de folteringen in Irak. Greenpeace richt zich vooral tegen het feit dat de Verenigde Staten nooit het klimaatverdrag van Kyoto geratificeerd hebben hoewel zij ongetwijfeld de grootste vervuilers van de planeet zijn. In zijn laatste State of the Union van januari 2005 heeft Bush toegegeven dat er een oplossing moet worden gezocht voor de nefaste uitstoot van CO2 en andere broeikasgassen maar het valt zeer te betwijfelen of daarvan iets zal in huis komen. Grote vervuilers in de VS zijn de staal- en de autonijverheid in Michigan en Ohio, en van sanering aldaar is geen sprake.
Voor de vredesbeweging is de oorlog in Irak het centrale punt. Deze interventie is compleet onwettig want de Verenigde Naties hebben nooit hun instemming betuigd en het argument van de massavernietigingswapens was een leugen. Naar mijn overtuiging wordt Irak een moeras, zoals Vietnam een moeras was. Maar de VS gaan onverzettelijk door, zij proberen nu een deel van het beleid in handen van de Navo te geven en via die weg ook Europese staten te betrekken bij de ordehandhaving, de installatie van een nieuw leger, een nieuwe politie en een nieuw gerecht in Irak. Ons antwoord is dat de Navo niets te zoeken heeft in Irak en dat wij alle financiële steun moeten weigeren.
Europa is verdeeld. Er is een pro-VS kamp met Blair aan de leiding, verder een meer neutrale groep, o.a. in de Scandinavische landen en een meer anti-VS gerichte groep, geleid door Chirac. Maar de voorzitter van de UMP, Nicolas Sarkozy, spreekt een meer verzoenende taal en ook Verhofstadt is de laatste tijd een minder duidelijke opponent van de Amerikaanse politiek geworden. Wij, progressieve Vlamingen, zijn voorstander van een duidelijk ‘njet’ tegen het imperialisme van de VS.
Als laatste verzetsgroep tegen het VS-beleid vermeld ik de vrouwenbeweging. Zij bestrijdt de reactionaire politiek van Bush inzake gezinsplanning, abortus, gelijkwaardigheid van homo’s, lesbiennes en hetero’s. De nadruk bij aidsbestrijding op de waarde van de seksuele onthouding is achterlijk.
Er zijn nog tal van andere punten in de VS-politiek van Bush die onaanvaardbaar zijn, maar daarover zal ik zeer kort zijn.
Wat Iran betreft zijn alle militaire interventies volstrekt ontoelaatbaar, enkel diplomatiek overleg is nuttig. Wat Cuba betreft moeten de VS hun agressieve politiek staken en wel onmiddellijk.
Een laatste voorbeeld van onduldbare reactionaire politiek is het Internationaal Strafhof in Den Haag. Amerika heeft zijn banden met dat instituut verbroken. Er bestaat een Amerikaanse wet die bepaalt dat de Amerikaanse president bevoegd is om geweld te gebruiken om Amerikanen of bondgenoten van Amerika uit de handen van het Internationaal Strafhof te bevrijden. De jurisdictie van dit Hof wordt niet aanvaard. Er bestaan zelfs Amerikaanse bilaterale niet-uitleveringsverdragen met meerdere landen.
Tenslotte is er de bijzonder gevaarlijke Bush-ideologie, een radicaal westers fundamentalisme. Ik bedoel de visie van de rechterzijde binnen de WASP’s (White Anglosaxon Protestants), die het wereldgebeuren herleiden tot een strijd tussen het christendom en de islam; denk maar aan de theorie van Huntington over ‘The Clash of Civilisations’. Bush en de zijnen zijn getraumatiseerd door 11 september, hebben het gevoel altijd in gevaar te zijn, lijden aan een veiligheidsobsessie. Verder is er de samenzweerderitis: overal ziet men complotten, de paranoia grijpt om zich heen. De wereld wordt gezien als het slagveld van de strijd tussen het goede en het kwade, twee mythische begrippen.
Tot welke posities leidt het voorgaande? De leiders van het Witte Huis en het Pentagon redeneren als volgt: vandaag hebben de VS geen rivaal in de wereld; die voordelige positie moet behouden blijven, ze moet zelfs uitgebreid worden. Er zijn landen die geen vrede nemen met de hegemoniale positie van de VS. Ze worden tot op vandaag ontmoedigd door de militaire capaciteit van de VS. Om die toestand te behouden is het nodig het militair overwicht in de toekomst te behouden.
Zo zit het dus. Ralph Peters, een majoor van het Amerikaanse leger, voegde er in 2000 nog het volgende aan toe: “De rol van het Amerikaanse leger bestaat erin de wereld veilig te houden ten bate van de Amerikaanse economie. Om dat doel te bereiken zijn we bereid om een aanvaardbaar aantal mensen te doden.”
Dat is het dus. Neen, dat is niet alles. Ik moet nog een besluit maken. Wat moeten we van de imperialistische politiek van Bush denken? Het staat voor mij vast dat hij in de long run niet kan lukken. Waarom niet? Ik geef vijf argumenten:
1° De verkiezingen in de VS hebben uitgewezen dat 48% van de kiezers tegen Bush is.
2° De WASP’s (White Anglosaxon Protestants) verliezen het qua aantal langzaam maar zeker van andere bevolkingsgroepen, o.a. katholieken en hispano’s.
3° De verzwakkende dollar is een teken dat het slecht gaat met de Amerikaanse economie.
4° Een heel belangrijk signaal van de Amerikaanse zwakte is de stijging van de staatsschuld. Vooral het defensiebudget loopt de spuigaten uit. Ze worden de grootste schuldenaars van de wereld door hun exorbitante politieke pretenties. Het toppunt is dat ze nu ook Europa in een politiek van hogere defensie-uitgaven willen dwingen.
5° De grootste Amerikaanse verdwazing, het PNAC (Project for a New American Century) zal niet kunnen worden gerealiseerd. Het is uiteraard de arrogantie zelve, het werk van mensen die lijden aan grootheidswaanzin. Wat ze zich voorstellen voor de toekomst is een illusie. Over vijf jaar zal de hele wereld beseffen wat China, met zijn jaarlijks economisch groeicijfer van meer dan 8%, qua macht betekent. De VS proberen nu al een omsingelingspolitiek door te voeren door steun aan Zuid-Korea, Taiwan en Myanmar (Birma). Ze willen dat Europa geen wapens levert aan China.
Hebt u de strijd om de olie gevolgd? De VS willen Irak en Iran controleren, vooral om de olie in te palmen. Chinezen en Indiërs proberen de olie van Poetin onder controle te krijgen. China is nu al de tweede olieverbruiker in de wereld en moet 40% van zijn olieverbruik importeren. Het feit is dat de Amerikanen dit gevecht over de olievoorraden al voor een deel hebben verloren. PNAC kan het niet halen. En zal het precies daarom niet halen. Gelukkig.
Statement van Stefan Van Den Broeck
Limerick voor Bush
dacht dat een oorlog als sex was
nooit heeft hij bevroed
dat zijn orgie van bloed
te veel voor zijn voorraad Kleenex was.
thought of war and how much like sex ‘t was.
Little did he guess
war’s orgasmic mess
would require a lot more Kleenexes
Manifest van de neocon:
In de neoconservatieve hemel is de hele wereld een democratie naar Amerikaans model, d.w.z. een democratie die zodanig gestuurd kan worden door het grootkapitaal dat ze nooit haar belangen in gevaar kan brengen.
Ook in de rest van de wereld is deze vorm van democratie aan te bevelen, en moet desnoods met geweld worden opgedrongen.
Wie wil veranderen heeft macht nodig. Het allereerste doel van de neo-conservatieven moet dus een permanente greep op het machtsapparaat zijn.
Een dergelijke greep is op zijn efficiëntst als de hoogste posities in het land bezet zijn door medestanders.
Verkiezingen kunnen ‘gestuurd’ worden door het gebruik van verouderde kiesmachines.
Eventuele betwistingen van de uitslag kunnen worden voorgesteld als ran-cuneuze pogingen van een slechte verliezer, die de stabiliteit van het land ondergeschikt maakt aan zijn grote gelijk en die de democratische wil van de kiezer niet wil respecteren.
Het helpt als de tegenkandidaat een vijg is.
Het gewenste, zelfs verplichte economische systeem is het ongebreidelde kapitalisme, dat naar buitenuit absolute vrijhandel promoot, maar de eigen markt uiteraard afschermt met protectionistische maatregelen, zodat de markt te allen tijde in het voordeel van de VS werkt.
De invoering van het ongebreidelde kapitalisme wordt voor de publieke opinie gerechtvaardigd met door zorgvuldig geselecteerde statistieken ‘aangetoonde’ voordelen voor landen die het systeem invoeren.
Informatie over de ongelijke verdeling van deze voordelen moet te allen prijze achtergehouden worden om ongewenste tegenkanting te voorkomen.
De enige functie van de staat is het verkopen van ongebreideld kapitalisme en de daarbijhorende lage belastingen voor ondernemers aan de publieke opinie.
De waarden die de media moeten uitdragen zijn onvoorwaardelijk patriot-tisme en christelijk fanatisme, omdat dit waardenstelsel elke verzet te-gen gevestigd gezag in de kiem smoort.
Verder moet de reclamesector een ongebreidelde consumptiedrang promo-ten, zodat de bedrijven een onafgebroken economische groei kunnen reali-seren.
Uiteraard mag niets een winstmaximalisatie in de weg staan. De toekomst-horizon van het land moet de volgende aandeelhoudersvergadering zijn.
Gevolgen van het beleid op langere termijn worden genegeerd omdat ze een mogelijke bedreiging vormen voor de winstmaximalisatie.
Een rigiede werkethiek moet worden gepromoot door onderwijs en samen-leving, zodat mensen die geen werk vinden de schuld daarvoor uit eigen beweging bij zichzelf gaan leggen en dus geen werkloosheidsuitkeringen of enige andere vorm van sociale zekerheid vragen.
Armoede moet te allen tijde als een persoonlijke KEUZE worden afgeschil-derd.
Het resultaat zal een samenleving zijn waarin de happy few steeds fewer, happier en rijker worden en de arme massa’s ondanks hun bestendige aan-groei hun armoede gelaten zulen dragen en zo geen gevaar zullen vormen voor de elite.
De invoering van deze neoconservatieve hemel op aarde vereist een doel-gerichte methodologie. In alle aspecten van deze methodologie geldt dat het doel ALTIJD de middelen heiligt.
Het vergaren van de nodige steun kan verwezenlijkt worden door terreur. Via georganiseerde nalatigheid laat men op het eigen grondgebied een spectaculaire terroristische aanslag plaatsvinden, die men daarna gebruikt om zich op te werpen als de verdediger van de Westerse – lees: neocon-servatieve - waarden.
Regimes en verzetsbewegingen die jarenlang zijn gesteund omdat zij zich verzetten tegen communistische ‘bezetters’, moeten nu als verantwoorde-lijken voor de terreur en schurkenstaten worden omschreven en hen moet zonder noemenswaardig international overleg de oorlog worden verklaard.
Deze oorlog zal populair zijn omdat het ogenschijnlijke doel het verwij-deren van een dictator of het herstellen van orde in een in chaos vervallen staat is.
De neoconservatief mag nooit de werkelijke doelen van de oorlog uit het oog verliezen: een kapitaalinjectie voor de wapenindustrie, het verwerven van uitgestrekte olievelden en het creëren van kansen voor Amerikaanse bedrijven om goed te verdienen aan de wederopbouw van de verwoeste landen.
Men moet doordrongen zijn van de idee dat oorlog niet destructief maar creatief is. Oorlog is het creëren van nieuwe markten. Moraal moet te allen tijde ten dienste staan van de economische belangen van de VS.
Onder geen enkel beding mag de VS zich inschrijven in de recente pogin-gen om het milieu te beschermen tegen de gevolgen van een ongebreidelde industrialisering. Het feit dat de rest van de wereld zich bereid heeft verklaard om zijn winsten zwaar te hypothekeren ten gunste van strenge milieumaatregelen, moet door de VS worden aangegrepen als een gelegen-heid tot verdere winstmaximalisatie.
Het argument dat een verloederd milieu op de duur ook de gezondheid van de rijke elite van de VS zal bedreigen kan succesvol worden gecounterd door een plan om de VS te overkoepelen met plexi-glas, een project dat op meerdere vlakken voordelen biedt.
Het koepelproject zet een natuurlijke rem op illegale immigratie en poten-tieel subversieve buitenlandse ideeën, het zorgt voor een heel eigen broei-kaseffect, wat de ongemakken van het weer voorgoed uitschakelt, het verspreidt de gedachte dat het grootkapitaal de belangen van de gewone Amerikaan ter harte neemt en het schept een ongekend groeipotentieel voor een aantal belangrijke industriële sectoren.
Critici die het plan een verspilling van beschikbare middelen noemen en een kleinschaliger project promoten nl. de concentratie en uiteindelijke overkoepeling van het Amerikaanse grootkapitaal in Texas, vergeten dat alleen de overkoepeling van de hele VS niet alleen de kapitalisten, maar ook hun markt zal vrijwaren, wat verder winstmaximalisatie mogelijk maakt.
Het bezwaar dat een koepel een onoverkomelijk probleem zou vormen voor de exportsector is een probleem waarvoor de studiedienst tegen het volgende congres een oplossing hoopt te vinden.
Men werkt momenteel ook aan enkele interessante alternatieven voor het koepelproject. Zo denkt men aan genetische manipulatie van embryo’s met boomcellen om het inademen van CO2 mogelijk te maken.
Wetenschappers bestuderen in dit het verband het pionierswerk van J.R. R. Tolkien, en trachten het wetenschappelijk principe achter het creëren van Enten te achterhalen.
Met het oog op de verwachte stijging van de zeespiegel werkt een ander team van specialisten aan een project van implanting van kieuwen achter menselijke oren.
De makers van de televisieserie ‘The Man from Atlantis’ en de bioscoop-film ‘Waterworld’ zijn al aangezocht als consultants. We houden u op de hoogte van verdere ontwikkelingen.
Tot besluit: het neoconservatieve project is een ambitieus, maar volstrekt realistisch plan voor het creëren van een kapitalistisch paradijs, dat door een goed doordachte P.R. campagne ook door de doorsnee wereldburger zal worden gepercipieerd als het paradijs op aarde voor alle mensen van goede wil. Goede wil zijnde de bereidheid om zich te bekeren tot het neoconservatieve credo, dat teruggaat op Leibniz, nl. Dat de bestaande wereld de best mogelijke der werelden is. Een wereld waarin de kapitalist leert dat hij alles kan krijgen wat hij wil en de gewone man moet leren om alleen te willen wat hij krijgt.
and thinks this sanctions violence, lies and war
and that a nation if it would be virtuous
must first be cleansed and baptised in its gore
who thinks lies are valid arguments
if they are useful for his righteous goal
abuses terror to obtain the friend’s
he couldn’t win in the election’s poll
to be righteous doesn’t mean you’re right
when war on terror breeds more lies and hate
and filth and shady deals that fear the light
A people’s happiness can not be made
From freedom, forced upon them, no-one craves
The democratic freedom to be slaves.
Statement van Hugo Van Rompaey
Stop Bush
Hugo Van Rompaey, Eresenator
Meerhoutseweg 39
2440 Geel
Tel. :014/725051
E mail : hugo.van.rompaey@pandora.be
Mijnheer de President van de Verenigde Staten,
Vandaag kom ook ik naar Brussel om U een halt toe te roepen. Ik doe dit als democratisch politicus, als theoloog, als ethicus en als auteur van boeken over mensenrechten. Vier boodschappen heb ik voor U.
1. Na mijn dertig jaar meer dan actief engagement voor democratische politiek, vraag ik U op de man af, wanneer U zegt de democratie in de wereld te willen bevorderen, of U wel gebroken hebt met de Amerikaanse politieke cultuur die dertig jaar geleden de democratie naar Chili bracht, maar dan de democratie van generaal Pinochet.
2. Als theoloog vraag ik U op te houden met uw godslasteringen. Toen uw vader in 1991 de zandstorm verwekte in Irak deed hij dit zogezegd met de zegen van God. U deed net hetzelfde in 2003. Maar U beiden kwam er niet op de eerste plaats om het kwaad te bestrijden, maar om te strijden voor de Amerikaanse petroleum- en aardgasbelangen. God is geen lid van de raad van beheer van de Texaanse oliemaatschappijen !
3. Als ethicus vraag ik U niet te liegen. Uw optreden en dat van uw vice-president is dominant bepaald door de economische belangen van de Verenigde Staten en niet door humanitaire en democratische waarden. Beken voor eenmaal kleur. U wil op de eerste plaats een dikke vinger in de pap in het commercialiseren van de olie- en watervoorraden van het Nabije Oosten.
4. Als auteur van boeken over mensenrechten vraag ik U zeer uitdrukkelijk ermee op te houden kritiekloos samen te werken met regimes die etnische minderheden onderdrukken. U heeft niet het recht om kinderen die geboren worden uit ouders die onderdrukt worden, systematisch terroristen te noemen, zoals dit bijvoorbeeld gebeurt in Turkije. De Belgische veiligheidsdiensten hebben, mogelijk in opdracht van de Turkse generaals, mijzelf op 12 november 2004 in Brussel brutaal van de straat geplukt, op verdenking van terrorisme. Op dat ogenblik was ik bezig met een vreedzame mensenrechtenzaak. Voor U, Mijnheer de President van de Verenigde Staten, die maar één taal spreekt, is het moeilijk zelf aan te voelen dat er nog andere volkerenbelangen zijn dan economische.
Misschien beschouwt U kritiek op uw beleid ook als een daad van terrorisme. Als U hierop met fysieke en psychische folteringen zou reageren, zoals in Irak of Cuba, zou ons dit er toch niet van weerhouden om U te blijven folteren met onze niet uit te doven, maar gefundeerde kritiek.
Brussel, 20 februari 2005
Hugo Van Rompaey
Zondag 20 februari 2005 – Statement Marc Vandepitte in Beursschouwburg.
De oorlogsdreiging tegen Cuba is wel degelijk ernstig
Als we de media mogen geloven, dan is Bush de laatste tijd wat gekalmeerd. Rambo Bush is blijkbaar tot bezinning gekomen. Het Pentagon bereidt zich niet voor op een nieuwe invasie. Militaire acties tegen Iran of Noord Korea staan niet op de agenda. Integendeel, het Witte Huis dringt zelfs aan op diplomatiek overleg met Pyong Yan en met Teheran. (interventie tijdens protestmarathon in de Beursschouwburg)
Ook wordt het unilateralisme opgeborgen. Washington probeert zijn wil niet meer op te dringen aan de rest van de wereld maar gaat opnieuw op zoek naar bondgenoten. De stoere taal tegenover Europa maakt plaats voor een gemeenschappelijk aanpak. Geen verwijten meer, maar verbroedering. Een charmant mulatje werd voorop gezonden om de romance voor te bereiden, om de plooien glad te strijken, zoals dat heet.
11 september was een ongelooflijke schok voor de Noord-Amerikanen. Het was te verwachten dat ze aan overacting zouden doen. Nu, na twee oorlogjes en regimewissels, lijken ze een beetje bekomen te zijn van de schok. Ze gedragen zich opnieuw als een ‘redelijke’ grootmacht.
Tot zover de versie en interpretatie van heel wat commentaren. Het probleem van een dergelijke lezing is dat ze geopolitieke belangen herleidt tot psychologische factoren en vooral dat ze geen onderscheid maakt tussen strategie en tactiek. Zeer zeker, er is een duidelijke koerswijziging zichtbaar in het Witte Huis, maar die geldt enkel en alleen voor de tactische aanpak en niet voor de strategische doelstellingen.
Sinds de jaren zeventig zaten de VS opgezadeld met het Vietnam syndroom. Het massaal inzetten van landtroepen behoorde niet meer tot de mogelijkheden. De VS-agressie bleef ‘beperkt’ tot luchtaanvallen en vernietigende bombardementen. Dan kwam 11 september. Het Vietnam-syndroom werd in één klap weggeveegd. Nog geen maand later zaten grondtroepen in Afghanistan en iets meer dan een jaar later in Irak. Andere landen stonden op het verlanglijstje: Syrië, Iran, Soedan, Lybië, en zelfs Saoedi-Arabië, en uiteraard de vervelende resterende communistische landen als Cuba, Noord-Korea, … Op korte termijn wou men het gehele Midden Oosten omturnen tot mandaatgebied en definitief beslag leggen op de olievelden. Unilateraal wel te verstaan. De buit wou men niet delen met Europa of Japan, integendeel. Eenzijdig beslag op de olievelden betekende een uitstekend chantagemiddel om de rivaliserende grootmachten in de toekomst in toom te houden.
Het heroïsch verzet in Irak besliste er anders over. Zoals Fidel Castro het zegt: “Elke leidende klasse denkt van zichzelf dat ze onoverwinnelijk is tot de geschiedenis het anders leert.” De VS werden geconfronteerd met een nieuw Vietnam. Het unilateraal avontuur werd een nachtmerrie. Wellicht zal men binnen enkele jaren spreken van het Irak-syndroom. Daardoor moest Washington wel van tactiek veranderen. Op dit moment hebben ze de handen meer dan vol met Afghanistan en Irak en vooral, ze kunnen het in hun eentje niet aan. Daarom wordt op dit moment 1° opnieuw gekozen voor multilateraal overleg en 2° worden de krijgsplannen eventjes opgeborgen.
Maar vergis u niet. De strategische doelen blijven onverkort van kracht. De inauguratiespeech van George W. laat daar niet de minste twijfel over. In zijn speech maakte hij duidelijk dat het Noord-Amerikaanse volk heeft een duidelijke zending heeft, een historische missie. Alle regimes die dat in de weg staan zullen er moeten aan geloven. Voor mensen die een beetje vertrouwd zijn met de speechen uit de jaren dertig klinkt zo’n onverbloemd messianisme heel erg bekend in de oren. Ook toen werd de Messias voortgestuwd door het grootkapitaal. Ook toen werd de bevolking opgezweept door angst, ook toen werd de haat ontwikkeld tegen een ander ‘volk’, een andere religie.
Condolentia Rice had het in haar speech over de zes voorposten van tirannie. Ze vergist zich, ze bedoelde eigenlijk de zes ‘mikpunten’ van tirannie. We zijn ons daar veel te weinig van bewust, maar Cuba, één van die zes mikpunten, ligt vandaag meer dan ooit in de rechtstreekse vuurlijn van de VS.
We weten allemaal dat er honderden, soms zeer sensationele aanslagen, beraamd werden op Fidel Castro. Maar wist u dat een Cubaans lijnvliegtuig in volle lucht werd neergehaald? Wist u dat er talrijke bomsaanslagen waren tegen hotels, warenhuizen, ambassades, een passagiersboot, … Wist u dat de VS bacteriologische oorlog voerden tegen Cuba? Dat ze ziektekiemen uitstrooiden over Cuba? Dat in het verleden 300.000 mensen besmet geraakten met knokkelkoorts, waarbij 150 mensen het leven verloren? Wist u dat de varkenspest op drie plaatsen tegelijk werd verspreid? In totaal lieten bij deze vuile en onverklaarde oorlog zo’n 3.500 Cubanen het leven, dat is ongeveer het aantal mensen dat omkwam in de Twin Towers. Wist u verder dat de topterroristen van deze vuile oorlog niet alleen gekend zijn, maar dat ze vandaag vrij rondlopen in Miami en uitgebreid over hun heroïsche acties opscheppen in televisieprogramma’s?
Om zich te verdedigen tegen deze crapuleuze oorlogsvoering, kunnen de Cubanen niet anders dan infiltreren in de terroristische netwerken in Miami, om zoveel mogelijk informatie te verzamelen. In 1998 werden vijf van die infiltranten gevat en achter de tralies gegooid. Ze kregen samen viermaal levenslang + 77 jaar. De wereld op zijn kop! Zij die het terrorisme werkelijk proberen te bestrijden worden gevangen gezet. De zaak van de Miami five, zoals ze genoemd worden, deze zaak, die hier praktisch volledig uit de media wordt gehouden, ontmaskert volledig de retoriek omtrent de ‘war on terror’ en toont de ware aard van het regime in Washington.
Zal Cuba effectief aangevallen worden? We kunnen niet in een glazen bol kijken, maar Cuba heeft geen vergeldingswapens zoals Iran of Noord-Korea. Als eiland is het sowieso kwetsbaarder en weten ook dat Bush, toen hij pas herverkozen werd, heeft gezworen om binnen zijn tweede ambtstermijn af te rekenen met de Cubaanse revolutie. Hij heeft ook al een commissie aangesteld die de zaken moet regelen eens Castro van de macht verdreven is. Hij benoemde deze week nog de wereldspecialist in het organiseren van doodseskaders tot superchef van de veiligheidsdiensten. Dat belooft allemaal weinig goeds.
De oorlogsdreiging tegen Cuba is ernstig. Vandaar een dringende oproep aan de vredesbeweging om Cuba mee op te nemen in de anti-oorlogscampagne en aan de Europese politici voor wie vrede geen ijdele woord is: doe alles wat in mogelijkheden ligt om een agressie tegen deze voorpost van vastberadenheid te voorkomen.
Quelques remarques sur la violence, la démocratie et l’espoir.[1]
Nous avons tous crié « pas de sang pour le pétrole », mais cela fait longtemps que pétrole et sang coulent ensemble. Depuis la trahison du monde arabe par les Français et les Britanniques lors de la chute de l’empire turc en 1917 jusqu’à la guerre actuelle, en passant par le soutien constant accordé à l’Arabie Saoudite et à Israël, la guerre du Golfe de 1991 et l’embargo imposé à l’Irak, la politique occidentale a été dominée par le pétrole et a fait couler beaucoup de sang. En 1945, le département d’Etat américain qualifiait les réserves de l’Arabie Saoudite de « prodigieuse source de puissance stratégique » et de « plus grande valeur matérielle de l’histoire mondiale »[2]. A l'époque, les Américains étaient au moins sincères.
Aujourd’hui, tout le monde semble se réjouir du remplacement de la dictature de Saddam Hussein par ce qu'ils appellent la démocratie en Irak, comme si adversaires et partisans de la guerre admettaient tous que le Pentagone a, en fin de compte, fait quelque chose de bien. Dorénavant, toute résistance armée face à l'occupant américain sera dénoncée comme étant anti-démocratique.
Je voudrais réagir face à cette unanimité, et brièvement aborder trois questions qui préoccupent le mouvement anti-guerre : la question de la violence, celle des élections et de la démocratie et finalement celle de l’espoir dans l’avenir.
Premièrement, dans sa lutte d’émancipation, le tiers monde n’a pas produit que des "Saddams" : Ho Chi Minh, Mao Tse Tung et Chou en Lai, Gandhi et Nehru, Martin Luther King et Malcolm X, Lumumba, Arafat, Ben Bella, Ben Barka, Nasser en Egypte, Mossadegh en Iran, Arbenz au Guatémala , Goulart au Brésil, Juan Bosch en République Dominicaine, Allende au Chili, Fidel Castro à Cuba, Amilcar Cabral en Guinée, les Sandinistes au Nicaragua, Soekarno en Indonésie, ou Othelo de Carvalho au Portugal, tous, qu’ils soient réformistes ou révolutionnaires, socialistes ou nationalistes, croyants ou athées, qu’ils utilisent ou non la violence, ont été, eux ou leur pays, à un moment ou un autre, comme Saddam Hussein, subvertis, démonisés, envahis, mis en prison ou assassinés par l’Occident[3]. Mandela est aujourd’hui traité en héros, mais il ne faut jamais oublier qu’il a été mis 27 ans en prison avec la complicité de la CIA.
Lorsque le tiers monde tente de se libérer par des moyens essentiellement pacifiques et démocratiques, qu'il s'agisse des Palestiniens pendant la période d'Oslo, d'Allende, des Sandinistes, ou aujourd'hui de Chavez au Vénézuéla, on leur vole leurs terres et on les subvertit de mille façons. Quand ils se révoltent de façon violente, qu'il s'agisse de Castro, des kamikazes palestiniens, ou de la résistance irakienne aujourd'hui, la machine à démoniser se met en route et les humanistes occidentaux poussent des cris d'indignation.
Il serait fort aimable de la part des oppresseurs de dire une fois pour toute aux opprimés quelles armes ils estiment qu'ils ont le droit d'utiliser pour se défendre.
C'est une vieille histoire, celle de la violence révolutionnaire qui répond à la violence contre-révolutionnaire, mais qui ne la précède pas ; c'est aussi toute notre histoire, celle de la Commune de Paris, de la Révolution russe, de la guerre d'Espagne, de la lutte contre le fascisme et de la décolonisation.
Venons–en aux élections. L'invocation rituelle de la démocratie et des droits de l'homme comme justification de la domination impériale est aujourd'hui le véritable opium des intellectuels, opium qui leur permet de s’illusionner sur la réalité du monde. Imaginons par exemple que l'Ukraine soit occupée par des troupes russes et que des élections y soient organisées, sans observateurs indépendants, sans presse libre et avec des candidats approuvés par l'occupant. Imaginons de plus que l'élection soit vendue à la population par des dirigeants religieux comme un moyen de récupérer leur souveraineté, bien que d'autres opposants à l'occupation recommandent le boycott de ces élections. Je doute fort que, dans de telles circonstances, un taux de participation soi disant élevé, mais incontrôlable[4], serait vu en Occident comme un immense "merci" adressé aux occupants. Or cette expression est exactement celle utilisée par une journaliste américaine[5] à propos des élections en Irak et résume bien le point de vue de ceux qui considèrent ces élections comme une victoire de la démocratie. Autre exemple : qui, parmi ceux qui célèbrent chez nous la liberté de la presse, s’indignera parce que celle-ci, concentrée entre des mains de plus en plus restreintes, est arrivée à convaincre, à la veille de l'élection présidentielle, 50% des Américains que l’Irak était lié à Al Qaida, thèse qui est probablement l’une des mieux réfutées de toute l'histoire humaine[6]? Finalement, la CIA vient de publier un rapport disant que l'Irak n'avait plus d'armes chimiques depuis 1991[7]. Ce qui revient à admettre, mezzo voce, que l'embargo génocidaire contre le peuple irakien était en fait totalement illégitime. On se souviendra que Madeleine Albright, secrétaire d’Etat sous le démocrate Clinton, déclarait que, même s’il entraînait la mort de 500.000 enfants, cet embargo en valait la peine[8]. On peut douter qu’une quelconque organisation de défense des droits de l'homme ne relève ces faits.
Abordons finalement la question de l’espoir. En 1991, avec la chute de l’URSS, son incertain protecteur, le tiers monde semblait être à genoux. On pouvait rêver d’éliminer la résistance palestinienne à travers les accords d’Oslo. Le mécanisme de l’endettement pouvait être mis au service d’un hold-up gigantesque sur leurs matières premières et leurs industries. Néanmoins, l’espoir est en train de changer de camp. Le New York Times admettait, après les manifestations contre la guerre de février 2003, qu’il existe encore, après tout, deux superpuissances : les États-Unis et l’opinion publique mondiale, qui s’oppose à leur politique[9]. L’arme de la critique refait surface contre la force des armes et nul ne peut prédire où cela nous mènera. En Amérique Latine, les illusions néo-libérales ont fait long feu et le système néo-colonial y fait eau de toute part. La résistance des Irakiens ébranle depuis deux ans les certitudes de la partie du monde qui se croit civilisé. En immobilisant, même temporairement, l'armée américaine, et en mettant en doute son invincibilité, les Irakiens, comme les Vietnamiens dans le temps, luttent et meurent pour l'humanité entière.
Finalement, regardons l’histoire sur le long terme : au début du 20ème siècle, toute l’Afrique et une partie de l’Asie étaient entre les mains des puissances européennes. Les empires russes, chinois et ottomans étaient impuissants face aux ingérences occidentales. L’Amérique Latine était envahie encore plus souvent qu’aujourd’hui. A Shanghai, les Anglais contrôlaient un parc dont ils interdisaient l’accès « aux chiens et aux Chinois ». Si tout n’a pas changé, au moins le colonialisme a été jeté, au prix de millions de morts, dans les poubelles de l’histoire (à l’exception de la Palestine). C’est cela qui constitue sans doute le plus grand progrès social de l’humanité au 20ème siècle. Les gens qui veulent faire renaître le système colonial en Irak, même avec ce que Lord Curzon appelait, à l’époque de la monarchie contrôlée par les Britanniques, une « façade arabe », rêvent tout éveillés. Le 21ème siècle sera celui de la lutte contre le néo-colonialisme, comme le 20ème a été celui de la lutte contre le colonialisme.
Dans la mesure où le progrès de la majorité de l’humanité est lié aux défaites européennes dans les conflits coloniaux, un point de vue étroitement eurocentriste nous pousse à voir l’évolution du monde en terme de décadence, ce qui est sans doute une des raisons profondes du pessimisme qui domine chez tant d’intellectuels occidentaux . Mais une autre vision des choses est possible : pendant toute la période coloniale, nous, les Européens, avons pensé que nous pouvions dominer le monde par la terreur et par la force. Le sentiment absurde de notre supériorité et notre volonté d’hégémonie nous ont amené à nous entretuer, et avec nous une partie du reste du monde, au cours des deux guerres mondiales. Tous ceux qui préfèrent la paix à la puissance et le bonheur à la gloire devraient remercier les peuples colonisés de leur mission civilisatrice : en se libérant de notre joug, ils nous ont rendu, nous les Européens, plus modestes, moins racistes et plus humains. Pourvu que cela continue et que les Américains finissent par être forcés de suivre cette voie.
Jean Bricmont
[1] Exposé fait au Beursschouwburg, le 20 février 2005, au cours d'une action organisée par le BRussells Tribunal contre la visite de Bush en Belgique .
[2] Voir Noam Chomsky: Dominer le monde ou sauver la planète ? L’Amérique en quête d’hégémonie mondiale. Traduit par Paul Chemla. Fayard, Paris, 2004, chapitre 6.
[3] Voir William Blum, L’Etat voyou et, du même auteur, Les guerres scélérates, Parangon, pour une description détaillée des interventions américaines depuis la guerre.
[4] Sur le site Israélien Debka, on peut lire que « DEBKAfile’s Iraq experts reveal that, while the turnout is officially estimated at 60%, the real figure will probably turn out to be quite a bit lower, no more than 40-45% - in itself an exceptional feat… The Shiite turnout was disappointing in other ways too. Long queues and 80% percentage of eligible voters appeared only in the two shrine cities of Najef and Karbala. Further south in the densely populated Diwanya, Mussana, Qadasiya and Amara, the proportion did not go beyond 40%. In Basra, Iraq’s second largest town, the turnout was 32-35%, although Iraqi election officials claimed 90%. (voir http://www.debka.com/article.php?aid=974)
[5] Betsy Hart, écrivant pour le Scripps Howard News Service ; citée par Naomi Klein, « Sorry George, but Iraq has given you the purple finger », The Guardian , 12 février 2005.
[6] Voir « Americans and Iraq on the Eve of the Presidential Election »,
A PIPA/KN Study, sur le site http://www.pipa.org/ du Program on International Policy Attitudes (PIPA). D’après cette étude, 54% des Américains pensaient, à la veille de l’élection, que l’Irak avait des armes de destruction massive.
[7] Voir, A report, the first of its kind, says Baghdad ended its chemical weapons program in '91, par Greg Miller, Times Staff Writer, February 1, 2005, http://207.44.245.159/article7938.htm
[8] Emission “ Sixty Minutes ” (CBS) du 12 mai 1996.
[9] Patrick Tyler, New York Times, 17 février 2003.
Melissa Hasbrook Speech during the protest marathon at The Beurrsschouwburg.
Greetings, Sisters and Brothers, from many tribes and nations. I am descended from the First Americans, a
scholar trained in rhetoric, an activist, and a writer. I express gratitude to my teachers, elders, and
Creator for giving me words to share, and to you for listening. I was requested to give a scholarly address
on rhetorics of war.
I look to an ancient Athenian named Isocrates, in his time, an advocate of internationalism and peace; and
to Americans descended from indigenous peoples—Cherríe Moraga and the late Gloria Anzaldúa, both lesbian
activist-writers, and Professor Ward Churchill of the Keetoowah Band Cherokee.
They tell us that rhetorics of war campaign a way of life dependent on causing death, justify on-going
military combat to end alleged threats of violence, demand patriotism without question, and profit from
perpetuation. And they remind us that rhetorics of war have a long tawdry tradition: Ancient Athenians who
violated the sovereignty of Hellenic peoples during The Social War, a campaign simultaneous to Rome’s
ascension over Greece;
European colonial settlers and governments of the US who violated—and who continue to violate—the
sovereignty of indigenous Americans;
present-day imperialists who invaded and continue to occupy the land of Iraq, under the leadership of US
President George W. Bush and UK Prime Minister Tony Blair, in concert with profiteers like Halliburton and
privatizers of Iraqi resources like the former president of my U.S. university Peter McPherson;
and the state of Israel in its occupation of the West Bank and Gaza Strip, decades violating the
self-determination of Palestinians.
Anzaldúa and Moraga remind us that rhetorics of war are racist and xenophobic, evoking fear of the Other. We
hear this in the repeated phrases “the uncivilized,” “Muslim extremists,” and “evildoers.” It’s a reminder
of what the late Edward Said taught us, that Orientalism is racist, a racism echoed by Bush as he collapses
North Korea, Iran, and Iraq into “the Axis of Evil.”
Moraga puts this racism in historic-immediate terms. In her essay “From Inside the First World,” she speaks
plainly about our post-9/11 context as an indigenous person, a lesbian, a feminist.[2]
She writes, “the conditions of invasion, war and terrorism have existed for people of color in this
hemisphere since the mistaken arrival of Columbus to our shores.”[3] Admitting “to be
a traitor to the geopolitical borders that divide nations of people,” she asks “Who are truly my allies?”
then answers, “Certainly not those US leaders (white or white-minded) who exercise genocide in my name.”[4]
And Anzaldúa traces how these racist rhetorics create militarized borders. In her book Borderlands/ La
Frontera,[5] she writes as a tejana—a person of Mexican descent raised
in the US state now called Texas on land stolen from Mexico—and as una atravesada—a person existing
in a borderland, in her words one of “the squint-eyed, the perverse, the queer, the troublesome, the mongrel,
the mulato, the half-breed, the half dead.”[6] Creating the US-Mexican border through
invasion, occupation, the coerced secession of land, and broken treaties, Anzaldúa explains, “The Gringo,
locked into the fiction of white superiority, seized complete political power, stripping Indians and
Mexicans of their land while their feet were still rooted in it.”[7]
We must understand rhetorics of war and their racist xenophobic premises as a means to an end: our
collective and individual action to end the occupation of Iraq, an action in solidarity with upholding
peoples’ sovereignty from Palestine to the Americas. Tempting as it may be to focus on opposing Bush, we
must expose the web of complicity that enables The War on Terror and immobilize the web’s reach—from
legislatures and courts, to powerful individuals who block the prosecution of war crimes, and to the publics
who elect politicians like Bush and Blair.
Isocrates’ fictional address “On the Peace” exposes this web of complicity during The Social War, an
imperialist campaign that parallels the Iraq War.[8] His political pamphlet countered
the nearing resolution of peace negotiations, which were incapable of achieving what he terms “a lasting
peace.”[9] Faulting the Athenian public for supporting a hypocritical foreign policy
based on despotism not democracy,[10] he analyzes blow-by-blow how war profits at
the expense of peoples’ lives.[11]
And today Professor Churchill calls for reflection on the complicity of the US public that led to the 9/11
attacks. His essay “Some People Push Back,”[12] written soon after the attacks, is
an accurate account of past and present acts of aggression committed by US governments, which have been
enabled by their publics, particularly those whom Moraga identifies as the “white and white-minded.”
Churchill calls out the economically comfortable and politically apathetic for their lack of reaction to the
murder of Iraqi children from the Gulf War bombings to sanctions, which Dennis Holliday describes as “a
systematic program…of deliberate genocide.”[13] And Churchill takes to task
activists who risk little, in his words, who “contented themselves with signing petitions and conducting
candle-lit prayer vigils, bearing ‘moral witness’ as vast legions of brown-skinned five-year-olds sat
shivering in the dark, wide-eyed in horror, whimpering as they expired in the most agonizing ways imaginable.”
Churchill in the company of Anzaldúa and Moraga are carrying out Isocrates’ call to action “to speak and
write the kind of discourses…[to] turn the greatest states—those which have been wont to oppress the rest—into
the paths of virtue and justice.”[14] Such a call moves us from confronting hegemony
to imagining and creating a just and equitable world. As Anzaldúa writes, “it is not enough to stand on the
opposite river bank, shouting questions, challenging patriarchal, white conventions. A counterstance locks
one into a duel of oppressor and oppressed; locked into mortal combat, like the cop and the criminal, both
are reduced to a common denominator of violence.” She continues, “At some point, on our way to a new
consciousness, we will have to leave the opposite bank, the split between the two mortal combatants somehow
healed so that we are on both shores at once and, at once, see through serpent and eagle eyes.”[15]
In closing, I share a personal message for George Bush.
Mr. President:
I am descended from the First Americans,
and you should know:
What you call a mandate
is The White Man’s Dance,
a maddening dance,
in the footsteps
of your founding fathers.
Your mask called
“Project for the New American Century”
is fashioned after
old Manifest Destiny,
infesting lands
with lies and genocide.
Your war cry sounds
“Pre-emptive Strike!”
and chills my soul,
because I remember
The Trail of Tears,
burned villages,
broken promises.
Allied today, here,
with many tribes,
brothers and sisters unified,
we dance around you,
encircle you,
expose you.
And when you leave Brussels
by way of The White Man’s Dance,
you should know:
Our feet are strong,
our numbers many,
our circle wide,
and truth is on our side.
ENDNOTES
[1] This address is preceded by my essay
“Intervention and Rhetorics of War: Classical Insights for Contemporary Activists” from a forthcoming
collection edited by Seth Khan and Jong-Hwa Lee titled Rhetorical Activists and Activist Rhetoricians:
How Rhetoric Contributes to Democracy
[2] The essay is from the third edition of a
collection co-edited with Gloria Anzaldúa titled This Bridge Called My Back: Writings by Radical Women
of Color, published by Third Women Press in 2002.
[3] See page xv.
[4] See page xxvi. Emphasis from the original
text.
[5] I reference the second edition of
Borderlands/ La Frontera: The New Mestiza, published by Aunt Lute Books in 1999.
[6] See page 25.
[7] See page 29.
[8] I consulted a collection of addresses
translated by George Norlin titled Isocrates, published by Heinemann in 1962.
[9] See Line 71.
[10] See Line 91.
[11] See Lines 124 to 127.
[12] This essay is available on-line: http://www.kersplebedeb.com/mystuff/s11/churchill.html.
[13] As quoted by Churchill.
[14] See Line 145 of “On the Peace.”
[15] See page 100 of Borderlands/ La
Frontera.
Je viens tout juste de rentrer
d'un voyage de travail à Cuba. Il m'y est apparu que les Cubains aussi étaient très attentifs à ce Bush est
venu faire en Europe. Ils espèrent que les Européens ne suivront pas la politique belliciste de Bush. Car,
comme vous le savez, les Etats-Unis viennent encore de menacer Cuba comme étant l'un des avant-postes de la
tyrannie. Il serait toutefois bon de se demander qui, ici, représente la tyrannie.
Comparons les Etats-Unis et Cuba sur quelques points. Tous, ici, vous savez parfaitement que les soins de
santé et l'enseignement à Cuba sont de haute qualité et, de surcroît, accessibles à tous. C'est loin d'être
le cas aux Etats-Unis. En outre, la mortalité infantile dans ce pays du tiers monde qu' est Cuba est
beaucoup plus faible aujourd'hui qu'elle ne l'est dans ce riche empire industriel que sont les Etats-Unis.
Mais il y a plus encore. Aujourd'hui, les Etats-Unis comptent 150.000 militaires en Irak. Si nous y ajoutons
tous les autres soldats américains cantonnés dans des bases militaires partout dans le monde, nous nous
rapprochons du chiffre de 1 soldat américain à l'étranger pour chaque tranche de 1000 citoyens américains.
Face à cette politique militariste, il y a la politique humanitariste de Cuba : Aujourd'hui, Cuba compte
plus de 18.000 travailleurs médicaux (principalement des médecins) dans 64 pays. La semaine dernière, Fidel
Castro expliquait que 10.000 travailleurs médicaux de plus allaient partir pour l'étranger au cours des
prochains mois. De la sorte, il y aura d'ici peu, pour chaque tranche de 1000 Cubains, 3 travailleurs
médicaux (des médecins, le plus souvent) qui travailleront à l' étranger. Des médecins cubains ou des
soldats américains ? Ce n'est pas Cuba, mais bien les Etats-Unis qui constituent un « avant-poste de la
tyrannie » pour le reste du monde.
Ce ne sont donc pas les raisons qui manquent pour ne pas souhaiter la bienvenue à Bush en Europe. L'Europe
ne doit en aucun cas soutenir les guerres d'agression de Bush. Car c'est bien cela que Bush est venu
demander aux dirigeants européens. Il a des difficultés en Irak et il désire l'aide de l'Europe. Via l'Otan,
l'alliance militaire grâce à laquelle les Etats-Unis essaient d'assurer leur domination sur l'Europe, Bush
veut obtenir cette aide. Car les membres de l'Otan doivent être mutuellement solidaires, estime-t-il. L'Otan
se mue ainsi en carcan visant à contraindre les Européens à emboîter le pas à la politique belliciste de
Bush. Nous demandons aux dirigeants Européens de ne pas le faire. Au contraire, l'Otan doit être démantelée.
L'Europe doit suivre son opinion publique, laquelle s' est exprimée à toute participation aux guerres
américaines. Nous exigeons que l'Europe mène une politique de solidarité.
The Bushes.
Senior
Well boy.
Look at this.
One of these days all of this is gonna be yours.
God created all this, just for us ( the US) to play in.
Junior.
Orwrigthy.
It’s mine now.
I’m the president of the United States.
I can do what I want.
All around the world.
Senior.
Tha’ts true son.
But not all around.
The world is flat.
Remember.
Be on top of the world.
You see.
If you’re not on top of the world.
You might fall of.
Junior.
So what do we do to be on top of the world.
Senoir
What do we do?
We talk about freedom and democracy.
Just for the fun of it.
People like that.
Give them whatever they need.
Not to much.
Coke, cookies donught’s.
Donught, a hole, a bit of nothing surrounded by cookie.
That’s it.
Just a bit of the American dream.
Don’t spoil it for them.
Just make sure that we get what we want.
Junior.
What do we want dad?
What do we want?
Senior
We want oil, Junior.
Junior.
Ok.
Oil.
We want all the oil there is. Right?
Senior
Tha’ts right boy.
Junior.
How do we do that?
Senior.
First we install dictators, make a mess.
Especially in country’s where there’s oil.
We make sompetimes a mess in other country’s as well.
But that’s a decoy.
( otherways it becomes to obvious)
Junior;
Decoy?
Senior
Jezus.
Have you never been to school?
Education sucks, but it doesn’t keep you from becoming the mightiest man in the world. (Gnagnagna)
A decoy is a….a mistake.
Junior
And then what?
Senior?
Once there’s a mess you come in, and save them a bit.
But just make sure you get the oil.
Junior
Before the other’s get it.
The Chinese and the Indians, the Russians.
The Europeans.
Senior.
Don’t worry about Europeans.
They are sissy’s
It’s good you send Collin Powell out there.
He’s black.
They like that.
Black general and so.
Minorety stuf.
But he’s a pussy.
He’s got a dick but a hé’s a pussy.
But they like that in Europe.
Talking, negociating…
European’s are really fucked up.
Junoir
But now you told me to send Condoleeza dad.
Senior
Tha’ts right.
That’s what I did.
We kept the good ones.
Dick, wolfy,
And Condoleezza.
Send Condoleeza.
That’s what I said.
Shes black. A Woman.
As I said, they like that.
But she’s a devil in desguise.
They think she’s got a lot of pussy.
But surprise, surprise.
This girl has a dick.
She’s got more dick then you and I together.
Big dick. Rattle snake.
And they all want to suck her dick.
Chirac, Tony Blair, eh…Mussolini, Karel the Gucht.
They are all bending over.
Charming.
And Condoleeza is going to give it to them.
And she’ll fuck them real hard.
And then you’ ll come and pat them on the head.
(senoir pat’s junior on the head.)
and you’ll say:
good boys.
Just reminds me, if Verhofstad want’s to suck your dick, just watch his teeth, will ye?
Junior.
Yeah, I will.
Condoleeza is smart dad.
Senior.
So what about it.
Junoir
Well.
Senoir
Who’s the president?
Junior.
Well I am.
Senoir.
And who’s the president’s father.
Junior.
You are.
Senior
So who’s the smart guy?
Junoir.
I am.
Senior.
(takes junior by the ear)
Junior.
Peace.
Peace.
Peace dad.
Senior.
Who’s the smart guy?
Junior
You are dad.
Senior.
You’re my boy.
Listen up now.
You listen to Dick, Condoleezza, Wolfie and me.
And you’re going to be president for some time to come.
You’re keeping the seat warm.
And another Bush is coming up.
It’s Bush-country boy.
And you haven’t seen anything yet.
King Bush. Emperor Bush.
The Bush dynasty.
Home of the brave.
Hurrah.
Junior.
And Kyoto dad?
Senior.
….
What about it.
Junior.
They say we have to sign the treatment/treaty?
Senior.
Who’s they?
Junior.
The rest of the world.
Senior.
Eh. Right.
Fuck them.
Australia diidn’t sign.
China didn’t sign.
India didn’t sign.
We’re in good company…
Well son. Kyoto.
That’s so far away.
Don’t worry.
We still have the Rocky Mountains.
And so we get rid of the Netherlands, Belgium, Bangladesh, and the Antarctic.
Melt the ice-caps.
There’s oil in the antartic.
See.
So global warming is in fact a good thing.
God has given us oil to heat it up a little bit.
Just nice and comfy.
And in god we trust.
Don’t we.
Junior
Yes dead.
And what about Guantanamo.
Senior
Guantana-who?
Junior
Well.
They say we’re violating human right’s.
Senoir
Listen up.
If we don’t have any terrorists anymore to terrorize the world.
We can’t save the world, can we?
So we always keep some terrorist in reserve.
You see.
It’s a kind of terrorist breeding program.
Once they have become real good terrorists and have learned how to torture and oppress people.
We’ll set them free, so that we can go after them again.
It’s like pheasant hunting you see.
It’s fun.
Junior.
Ok. I understand.
They cut people’s throats like sheep.
And we hunt them like pheasant’s.
They chop people’s head of.
And we electrocute them, we hang them, we shoot them
Do we still shoot them?
We inject them.
We gas them.
Ok.
Seems ok to me.
And nuclear arms.
Senior.
What?
Junior.
Arre we allowed to have them?
Nuclear arms.
Senior.
We’re the only ones allowed to have them.
In case they want to steal our oil.
Junior
Don’t the otherones need oil?
Senior.
No they don’t.
They ve got wind energy, solar stuff.
They don’t’ need much.
Barbarians don’t need much.
Just a good fuck in the arse.
Junior.
Dad.
Some people want to pss on me.
Senoir.
And do you like it?
Junior
…
Senior
Well you little pervert.
Your mother pisses on me all the time.
Junior
Well, dad..
Some people say that on the sixteenth of april they ‘ll have an extra-large bomspotting.
Senior.
Bum-spotting.
x-tra large bum-spotting?
O waw.
Awsome;
Junior
Bomspotting dad.
Senior
Oh yeah!
Bum-spotting.
Don’worry.
They do that evry year.
It’s a tradition.
They climb the fence.
Spot some bums…
Have a picknick.
Junior
They say they go to
kleine Brogel
Senior
I know.
Apparenttly they have some real nice bums overthere…
Junior
And to the Nato in Brussels.
Senior
?
Junior
And to Shape in Mons.
Senior.
Oh my god.
The sixteenth of April an extra large bumspotting.
Oh damm.
The Belgians again.
I can’t go.
I’m scheduled.
I’ve to play gulf in q-8.
You better go then.
Junior
Ok.
Sixteenth of April.
X-tra large bumspotting.
I like big bums too, dad.
(I’ll be there.
Hope to see you to.)
If you show me yours,
I’ll show you mine…